PPA 2010

Tydzień przeleciał.

Przegląd Piosenki Aktorskiej otworzył w tym roku koncert Amandy Palmer, która  zaśpiewała piosenki, z wydanej 2 lata temu, solowej płyty: Who Killed Amanda Palmer ( analogia do Laury Palmer z Miasteczka Twin Peaks). Artystka,  w stroju szansonistki, rozpoczeła swój występ na balkonie Capitolu, po czym zbiegła na dół i zasiadła za klawiszami. Ona, instrument i wino na scenie, żadnych zbędnych dekoracji. Teatralne wręcz show trwało prawie 2 godziny, bo Amanda to niezła ” gaduła”:P. Opowiadała liczne anegdoty i historie ze swojego życia, odpowiadała na pytania. Interakcja z publiką była niesamowita. Zagrała tez kawałki Dresden Dolls, interpretowała Michaela Jacksona, Brechta i Weilla. Nie wyobrażam sobie innego koncertu na rozpoczęcie Przeglądu. Pieknie było.

Czwartkowy koncert Brendana Perry był wręcz mistyczny. Zaśpiewał on utwory ze swojej solowej płyty “Ark”, jak również z repertuaru Dead Can Dance. To była Muzyczna Odyseja prowadząca do innego wymiaru i zatracenia. Oszczędność formy, brak jakielkowiek scenografii, muzycy na czarnej scenie Impartu. Tego dnia najważniejsza była ona – Muzyka.

sobota i “Life Along the Borderline – A Tribute to Nico” . Rozczarowanie. Poszczególni artyści wychodzili na scenę i odśpiewywali utwory w hołdzie Nico – wokalistki The Velvet Unerground, muzy Andy’ego Warhola, Jima Morrisona, Boba Dylana, Iggy’ego Popa.  Nie nadano temu projektowi żadnej formy, poszczególne występy nie składały się w żadną całość, a szkoda. Poza tym te nieszczęsne kartki w finałowym utworze.  Niezwykle mocnym  akcentem był udział w tym projekcie zjawiskowej Lisy Gerrard. Usłyszeć  i zobaczyć ją na żywo było czymś niesamowitym, nie wiem czy nadarzy mi się jeszcze taka okazja. Odkryciem tego wieczoru była natomiast młodziutka, zaledwie 19-letnia Anja Plaschg z Soap And Skin.